Flying Rope Hero: City Fighter

ანალიზის ავტორი: AppCompare

ჩემი მთავარი შთაბეჭდილება ასეთია: Flying Rope Hero: City Fighter უფრო საინტერესოა მაშინ, როცა ქალაქში გადაადგილებას ისეთივე მნიშვნელობას ანიჭებ, როგორც ბრძოლას. ეს მძაფრსიუჟეტიანი თამაში სუპერგმირის როლში გაყენებს და ურბანულ სივრცეში მოქმედებას გთავაზობს, მაგრამ მისი ხიბლი მხოლოდ მოწინააღმდეგეებთან დაპირისპირება არ არის. მე მასში ყველაზე მეტად მომეწონა მოძრაობის დაგეგმვისა და ბრძოლის ერთმანეთთან დაკავშირება; ამავე დროს, მშვიდი მონაკვეთები და კონტროლის შეჩვევის საჭიროება ყველასთვის ერთნაირად სასიამოვნო ვერ იქნება.

თამაში უფასოა და PLAYZEST STUDIO-მ შექმნა. მისი ასაკობრივი შეფასებაა 12+, მიმდინარე ვერსია კი 1.0.9-ია. Android-ზე დასაყენებლად საჭიროა 7.0 ან უფრო ახალი სისტემა. ეს დეტალები პრაქტიკულად გეხმარება გადაწყვეტილებაში: თუ მოქმედებითი, სუპერგმირული თავგადასავალი გიზიდავს და ტელეფონზე მოკლე სესიებით თამაში გირჩევნია, დაწყება მარტივია; თუ უფრო ღრმა სიუჟეტს ან რთულ როლურ სისტემას ეძებ, სხვა მიმართულების თამაშები შეიძლება უკეთ მოგერგოს.

ქალაქში მოძრაობა ქმნის თამაშის ხასიათს

პირველი წუთებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი ჩემთვის ქალაქის მასშტაბის შეგრძნება გახდა. გარემო მხოლოდ დეკორაცია არ არის: ქუჩები და ღია სივრცეები მოძრაობის მიმართულებას განსაზღვრავს და გმირის შესაძლებლობას აზრს აძლევს. როცა ჩვეულებრივი გადაადგილება ნელდება, თოკით გადაფრენის იდეა უფრო სასარგებლო ხდება. სწორედ აქ ჩნდება თამაშის მთავარი განწყობა — შენ არ ხარ უბრალოდ პერსონაჟი, რომელიც რუკაზე გადაადგილდება; შენ ცდილობ, ქალაქის ვერტიკალურ სივრცესაც მოერგო.

თამაშის სახელწოდებაში “Flying Rope” შემთხვევით არ არის გამოტანილი. თოკით გადაადგილება ქმნის იმ განსხვავებას, რაც ამ გამოცდილებას ჩვეულებრივი ქუჩის ბრძოლის თამაშისგან აცალკევებს. თუმცა მე მალევე მივხვდი, რომ ეს შესაძლებლობა მხოლოდ სწრაფი გადაადგილების ღილაკად არ უნდა აღვიქვა. მისი გამოყენება ყველაზე სასიამოვნოა მაშინ, როცა წინასწარ არჩევ, სად გინდა აღმოჩნდე და არა მაშინ, როცა უბრალოდ ქაოსურად ცდილობ ეკრანზე მოქმედებას.

აქედან მოდის პირველი პრაქტიკული რჩევა: სანამ ბრძოლაში ჩაერთვები, რამდენიმე წამით დააკვირდი სივრცეს. მაღლა აწევა ან ერთი უბნიდან მეორეში გადასვლა ხშირად უფრო ეფექტურია, ვიდრე პირდაპირი სირბილი. ეს განსაკუთრებით სასარგებლოა მაშინ, როცა გინდა მოქმედებას შორის მცირე პაუზა აიღო და შემდეგი ნაბიჯი მშვიდად დაგეგმო. თამაშის ტემპი უკეთ იგრძნობა, როცა მოძრაობას თავად აკონტროლებ და ყველა მომენტს ერთნაირი სისწრაფით არ ატარებ.

ამავე დროს, პირველი შთაბეჭდილება სრულყოფილი არ არის. ქალაქის მასშტაბი შთამბეჭდავია იმ თვალსაზრისით, რომ თავისუფლად გადაადგილების სურვილს აღძრავს, მაგრამ ასეთი სივრცე ყოველთვის არ ნიშნავს, რომ ყოველი კუთხე თანაბრად საინტერესოა. ზოგჯერ მოქმედების მოლოდინში გადაადგილება უფრო ხანგრძლივი ჩანს, ვიდრე თავად დაპირისპირება. ამიტომ მათ, ვისაც მხოლოდ უწყვეტი ბრძოლა და სწრაფი ჯილდოები სურს, შესაძლოა დასაწყისი ოდნავ ნელი მოეჩვენოთ.

ჩემთვის ეს ნელი მონაკვეთები მთლიანად უარყოფითი არ ყოფილა. ისინი ქალაქის ატმოსფეროს აწყობს და მოქმედებას ცოტა სუნთქვის საშუალებას აძლევს. მაგრამ მნიშვნელოვანია იცოდე, რას ეძებ: ეს არ არის მხოლოდ ერთმანეთზე მიბმული ბრძოლის სცენები. მისი გამოცდილება მოძრაობის, სივრცის და დაპირისპირების მონაცვლეობაზე დგას.

არჩევამდე წაკითხვა ღირს

---

Flightradar24: როგორ აქცევს ფრენების ყურება ცნობისმოყვარეებს საზოგადოებად

როცა რიტმი წყდება, რამდენად საიმედოა Tiles Hop

Spotify მუსიკას არჩევს ჩვენთან ერთად და ჩვენს ნაცვლად

Xiaomi-ის ამინდის აპზე გადასვლა: როდის ღირს და რას დაკარგავთ

ფერების შევსების მშვიდი რიტუალი: რატომ გვიზიდავს Coloring Games

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

---

ვის მოერგება მოკლე სათამაშო სესიები

ეს თამაში კარგად მოერგება ადამიანს, რომელსაც სურს სუპერგმირული ქალაქის მოკლე სესიებად შესწავლა. მაგალითად, თუ სამსახურის ან სწავლის შემდეგ ათი-თხუთმეტი წუთი გაქვს, შეგიძლია შეხვიდე, ცოტა იფრინო ქალაქის თავზე, რამდენიმე სახიფათო სიტუაციას გაუმკლავდე და შემდეგ შეწყვიტო ისე, რომ გრძელი სიუჟეტური ვალდებულება არ დაგიგროვდეს. ჩემთვის ასეთი გამოყენება უფრო ბუნებრივი აღმოჩნდა, ვიდრე ხანგრძლივი მარათონული თამაში.

მეორე მხრივ, თუ შენთვის მთავარი ღრმა პერსონაჟებია, რთული დიალოგები ან დეტალურად გაწერილი სიუჟეტური არჩევანი, აქ შეიძლება ნაკლები მიიღო, ვიდრე დიდ კონსოლურ თავგადასავალში. ეს თამაში პირველ რიგში მოქმედებაზე, ქალაქის გადაადგილებასა და გმირულ განწყობაზეა ორიენტირებული. ამიტომ მისი შეფასება հենց այդ չափանիշებით է სამართლიანი.

ქალაქის ვერტიკალურობა პრაქტიკაში

თამაშის ვიზუალური მიმართულება ცდილობს, ქალაქი გმირის სათამაშო მოედნად აქციოს. მაღალი შენობები და ღია ქუჩები ერთმანეთს ავსებს: ერთი მხარე თოკით გადაადგილების შესაძლებლობას უსვამს ხაზს, მეორე კი მიწაზე მიმდინარე დაპირისპირებისთვის ამზადებს. ეს კონტრასტი მნიშვნელოვანია, რადგან მხოლოდ ბრტყელი ქუჩებისგან შემდგარი გარემო თამაშის მთავარ იდეას დაასუსტებდა.

მე განსაკუთრებით მომეწონა ის, რომ ქალაქის დიზაინი მუდმივად გაძლევს ზემოთ ახედვის მიზეზს. როცა პერსონაჟს შეუძლია ჩვეულებრივი მარშრუტიდან გადახვევა და უფრო მაღლა გადაადგილება, გარემო უბრალოდ ფონად აღარ რჩება. შენ იწყებ ფიქრს, რომელი გზა იქნება უფრო სწრაფი, რომელი მისცემს უკეთეს პოზიციას და სად შეიძლება ბრძოლა უფრო კომფორტულად წარმართო.

ეს არის ერთ-ერთი ნაკლებად აშკარა ძლიერი მხარე: ქალაქის ვერტიკალურობა პირდაპირ გავლენას ახდენს ტემპზე. თუ მუდმივად ერთ დონეზე მოძრაობ, თამაში უფრო ჩვეულებრივ ქუჩის მოქმედებას ჰგავს. როცა სიმაღლეს იყენებ, გამოცდილება უფრო დინამიკური და პირადი ხდება. მე ხშირად ვცვლიდი დაბალ და მაღალ მარშრუტებს მხოლოდ იმისთვის, რომ ერთი და იგივე ტიპის გადაადგილება მოსაწყენი არ გამხდარიყო.

გარემო ასევე ქმნის გმირული მასშტაბის შეგრძნებას. პერსონაჟი პატარა ქუჩის ფიგურად არ რჩება; ქალაქის ზემოდან გადაფრენისას მისი როლი უფრო მკაფიო ხდება. ეს არ ნიშნავს, რომ ყველა ვიზუალური დეტალი ერთნაირად ღრმაა, მაგრამ საერთო სურათი მიზანს აღწევს: მოთამაშეს აგრძნობინებს, რომ ჩვეულებრივ ქალაქურ სივრცეში განსაკუთრებული შესაძლებლობებით მოძრაობს.

აქვე უნდა გავითვალისწინოთ ვიზუალური მიმართულების შეზღუდვა. დიდი ქალაქის იდეა თავისთავად ძლიერია, მაგრამ თუ მოთამაშე მხოლოდ სწრაფ გადაადგილებასა და ბრძოლას ეძებს, გარემოს დაკვირვების მნიშვნელობა შეიძლება მალე დაკარგოს. მე ამიტომ ვურჩევდი ახალ მოთამაშეს, პირველივე სესიაში არ ეცადოს ყველაფრის მაქსიმალური სიჩქარით გავლას. ცოტა ნელა მოძრაობა უკეთ აჩენს, როგორ არის სივრცე აგებული.

გარემო როგორც პრაქტიკული ინსტრუმენტი

ქალაქის გამოყენება მხოლოდ ესთეტიკური არჩევანი არ არის. როცა მოწინააღმდეგეებთან დაპირისპირება იწყება, სივრცის აღქმა გეხმარება, არ დაკარგო მიმართულება. წინასწარ შერჩეული ადგილი შეიძლება უფრო სასარგებლო აღმოჩნდეს, ვიდრე შემთხვევითი შეტევა ქუჩის შუაში. ჩემი გამოცდილებით, ყველაზე დამაჯერებელი მომენტები მაშინ ჩნდებოდა, როცა გადაადგილება და ბრძოლა ერთი გადაწყვეტილების გაგრძელებად იგრძნობოდა.

ამ მიდგომას თავისი ფასი აქვს: თუ გინდა, რომ ქალაქმა იმუშაოს შენს სასარგებლოდ, ყურადღება უნდა მიაქციო გარემოს და არა მხოლოდ ბრძოლის ღილაკებს. მოთამაშე, რომელიც ყველა სიტუაციას ერთნაირად უტევს, ნაკლებად იგრძნობს თამაშის სივრცით მხარეს. მოთამაშე კი, რომელიც იყენებს სიმაღლეს, მიმართულებას და პაუზებს, უფრო მეტად მიიღებს იმ გამოცდილებას, რასაც თამაშის კონცეფცია გვთავაზობს.

მოძრაობასა და დაპირისპირებას შორის რიტმი

თამაშის ატმოსფეროს მხოლოდ გამოსახულება არ ქმნის. ჩემთვის ხმისა და მოქმედების რიტმის ერთობა განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო, რადგან ქალაქში გადაადგილება და დანაშაულთან ბრძოლა სხვადასხვა ემოციურ მდგომარეობას მოითხოვს. გადაადგილების მონაკვეთები გაძლევს მომზადების შეგრძნებას, ხოლო დაპირისპირება ამ სიმშვიდეს არღვევს და ყურადღებას ერთ წერტილზე კრებს.

ეს მონაცვლეობა თამაშს უკეთეს რიტმს აძლევს, ვიდრე მაშინ ექნებოდა, თუ მუდმივად ერთი და იგივე ინტენსივობით მიმდინარეობდა. ქალაქში ფრენა ან გადაადგილება ქმნის მოლოდინს; ბრძოლა კი ამ მოლოდინს მოქმედებად გარდაქმნის. მე სწორედ ამ გადასვლას ვაფასებდი, რადგან ყოველი შეხლა-შემოხლა ცალკე პატარა ეპიზოდად იგრძნობოდა და არა უბრალოდ უწყვეტი ხმაურის ნაწილად.

თუმცა ასეთი რიტმი მოთამაშის მოთმინებასაც ამოწმებს. თუ სწრაფი, თითქმის არკადული ტემპი გიყვარს, გადაადგილების მშვიდი მონაკვეთები შეიძლება ზედმეტად გაწელილად მოგეჩვენოს. ხოლო თუ გინდა, რომ ქალაქის გმირის განწყობა შეიგრძნო, ეს პაუზები სასარგებლო აღმოჩნდება. ჩემი რჩევაა, თამაშს არ მიუდგე მხოლოდ როგორც ბრძოლის სერიას; მისი ხასიათი სწორედ დაძაბულობასა და განტვირთვას შორის გადართვაში ჩანს.

ყოველდღიურ სცენარში ეს ასე მუშაობს: საღამოს, როცა ყურადღების ხანგრძლივად შეკავება არ გინდა, შეგიძლია ერთი მოკლე სესია მოძრაობით დაიწყო. რამდენიმე წუთის შემდეგ, როცა უკვე სივრცის რიტმს შეეჩვევი, ბრძოლა უფრო ბუნებრივად ჩაერთვება. ასეთ დროს თამაში დამღლელი არ ხდება ისე სწრაფად, როგორც ის გამოცდილება, სადაც ეკრანზე მუდმივად ერთდროულად ბევრი რამ ხდება.

ხმის მხრივ მთავარი ღირებულება ჩემთვის არა ცალკე ეფექტის შთამბეჭდაობა, არამედ საერთო ტონის მხარდაჭერა იყო. ქალაქის მოქმედება უფრო დამაჯერებელია, როცა გადაადგილების და ბრძოლის განცდები ერთმანეთისგან განსხვავდება. ეს ქმნის მარტივ, მაგრამ ეფექტურ ემოციურ ხაზს: ჯერ ეძებ მიმართულებას, შემდეგ რეაგირებ საფრთხეზე და ბოლოს ისევ უბრუნდები ქალაქის სივრცეს.

კონტროლი და გადაწყვეტილებების თანმიმდევრობა

თამაშის მექანიკური ბირთვი ორ რამეს აერთიანებს: ქალაქში გადაადგილებას და დანაშაულთან დაპირისპირებას. ეს ორი ნაწილი ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად არ უნდა აღიქვა. თუ გადაადგილება მხოლოდ გზის შემოკლებაა, მისი მნიშვნელობა მცირდება; თუ ბრძოლა გარემოს საერთოდ არ ითვალისწინებს, ქალაქის დიდი სივრცეც ნაკლებად საინტერესო ხდება.

მე უკეთესი შედეგი მაშინ მივიღე, როცა მოქმედებებს წინასწარ ვყოფდი. ჯერ ვარჩევდი, სად მინდოდა მისვლა, შემდეგ ვწყვეტდი, მიწაზე დავრჩენილიყავი თუ თოკით უფრო მაღლა ავსულიყავი, ბოლოს კი უკვე დაპირისპირებაზე გადავდიოდი. ეს მარტივი თანმიმდევრობა კონტროლს უფრო გასაგებს ხდის და შემთხვევით ქაოსს ამცირებს.

ერთი პრაქტიკული ხრიკი, რომელიც ჩემთვის გამართლდა, არის თოკით გადაადგილების გამოყენება არა მხოლოდ სწრაფად მისასვლელად, არამედ ბრძოლამდე მოსამზადებლად. როცა წინასწარ იცნობ შენს მიმართულებას, ნაკლები შანსია, რომ მოქმედების დროს ზედმეტად აირიო. ეს განსაკუთრებით გამოსადეგია მათთვის, ვისაც მობილურ თამაშებში ეკრანზე ბევრი ერთდროული მოქმედება არ უყვარს.

მეორე მნიშვნელოვანი დაკვირვება ის არის, რომ სისწრაფე ყოველთვის საუკეთესო არჩევანი არ არის. სწრაფი ფრენა ან გადახტომა შთამბეჭდავად გამოიყურება, მაგრამ ზოგჯერ უფრო მშვიდი გადაადგილება უკეთ გაძლევს სიტუაციის აღქმის საშუალებას. მე რამდენიმე შემთხვევაში უფრო ეფექტურად ვითამაშე მაშინ, როცა მიზანმიმართულად შევანელე ტემპი და არ ვეცადე ყველა დაბრკოლების ერთ მოძრაობაში გადალახვას.

მესამე რჩევა ეხება სესიების დაგეგმვას. რადგან თამაში მოქმედებასა და გადაადგილებას ცვლის, მოკლე სესია უფრო სასიამოვნოა, როცა მას ერთი მცირე მიზანი აქვს: ქალაქის კონკრეტული მონაკვეთის გავლა, ახალი მარშრუტის გამოცდა ან ბრძოლის დროს უკეთესი პოზიციის პოვნა. თუ ცდილობ, ერთ ჯერზე მთელი გამოცდილება სრულად “ამოწურო”, რიტმი შეიძლება დაიკარგოს და თამაში ერთფეროვანი გახდეს.

კონტროლის მხრივ მოთამაშეს გარკვეული შეგუება დასჭირდება. თოკით მოძრაობა ინტუიციურად ჟღერს, მაგრამ პრაქტიკაში მიმართულების სწორად არჩევა და შემდეგ ბრძოლაზე გადართვა ერთნაირად მარტივი არ არის ყველა სიტუაციაში. ჩემი აზრით, ეს არ არის ისეთი თამაში, სადაც პირველივე წამიდან ყველაფერი სრულყოფილად გამოგივა. რამდენიმე საცდელი სესია საჭიროა იმისთვის, რომ მოძრაობა ავტომატურ რეაქციად იქცეს.

ეს სირთულე შეიძლება მინუსად ჩაითვალოს მათთვის, ვისაც დაუყოვნებლივ მარტივი კონტროლი სურს. თუმცა მოთამაშეებისთვის, რომლებსაც მოსწონთ პატარა ტექნიკის გამომუშავება, ეს დამატებით ინტერესს ქმნის. თამაშის სიამოვნება ნაწილობრივ იმაშია, რომ დროთა განმავლობაში უკეთ იწყებ სივრცის გამოყენებას და აღარ რეაგირებ მხოლოდ ბოლო წამს.

რას გვთავაზობს ჟანრის ჩვეულებრივ ალტერნატივებთან შედარებით

ქალაქური მოქმედების სხვა თამაშებთან შედარებით, აქ მთავარი განსხვავება გადაადგილების ხასიათშია. ჩვეულებრივ ქუჩის მებრძოლ თამაშში ყურადღება ძირითადად მოწინააღმდეგეზეა, ხოლო აქ ქალაქის ზემოთ და ქვემოთ მოძრაობა თავად თამაშის ნაწილია. ღია სამყაროს უფრო მასშტაბურ ალტერნატივებში შეიძლება გაცილებით მეტი აქტივობა, სიუჟეტური ფენა ან პერსონაჟის განვითარება შეგხვდეს, მაგრამ ისინი ხშირად უფრო დიდ დროსა და ყურადღებას ითხოვს.

მე ამ თამაშს იმ ადამიანისთვის ავირჩევდი, ვისაც სურს სუპერგმირული მოძრაობის განცდა ზედმეტი ვალდებულებების გარეშე. თუ კი შენ ეძებ ღრმა როლურ სისტემას, რთულ მისიებს ან ხანგრძლივ კამპანიას, სხვა ტიპის თამაში უკეთ დაგაკმაყოფილებს. აქ უპირატესობა არის პირდაპირი იდეა: ქალაქში მოძრაობა, საფრთხის პოვნა და გმირის როლის შესრულება.

უფასო მოდელი არჩევანს ადვილად დასაწყებად აქცევს. მისი გამოცდა ფინანსური ბარიერის გარეშე შეგიძლია, რაც კარგია მაშინ, როცა ჯერ არ იცი, მოგეწონება თუ არა თოკით გადაადგილებაზე აგებული მოქმედება. ამავე დროს, “უფასო” არ ნიშნავს, რომ ყველა მოთამაშე ერთნაირად მიიღებს მის ტემპს. სანამ დიდხანს ჩაერთვები, უმჯობესია რამდენიმე მოკლე სესია სცადო და ნახო, გიზიდავს თუ არა ქალაქის კვლევა და მოძრაობის დაუფლება.

თამაშს უკვე მილიონზე მეტი ინსტალაცია აქვს, რაც მიუთითებს, რომ მისი მარტივი სუპერგმირული კონცეფცია ბევრ მოთამაშეს აინტერესებს. ჩემთვის ეს უფრო კარგი მიზეზია მის საცდელად, ვიდრე ხარისხის საბოლოო გარანტია: პოპულარობა გეუბნება, რომ იდეას აუდიტორია ჰყავს, მაგრამ შენთვის შესაფერისობას მაინც საკუთარი ტემპის და კონტროლის შეგრძნება განსაზღვრავს.

ვისთვის არის კარგი არჩევანი და ვის შეიძლება არ მოერგოს

ჩემი აზრით, თამაში განსაკუთრებით კარგად მოერგება მათ, ვისაც თავისუფალი მოძრაობის განცდა მოსწონს, მაგრამ ტელეფონზე ხანგრძლივ კამპანიაში ჩაძირვა არ სურს. მისი ქალაქური გარემო მოკლე შესვენებას კონკრეტულ საქმიანობას აძლევს: შეგიძლია ახალი მარშრუტი მოსინჯო, მოძრაობის ტემპს შეეჩვიო ან დაპირისპირებამდე უკეთესი პოზიცია მოძებნო. ამგვარი მიზანი სესიას უფრო დასრულებულად აგრძნობინებს, მაშინაც კი, როცა დიდი ხნით თამაშს არ აპირებ.

თუ, მაგალითად, დღის ბოლოს ტრანსპორტს ელოდები და რამდენიმე წუთი გაქვს, შეგიძლია თამაში გახსნა არა იმისთვის, რომ მთელი ქალაქი მოიარო, არამედ ერთი კონკრეტული მონაკვეთი გამოსცადო. ასეთ დროს წინასწარ განსაზღვრული პატარა ამოცანა გეხმარება, რომ გადაადგილება უაზრო ხეტიალად არ იქცეს. ეს განსაკუთრებით სასარგებლოა ახალ მოთამაშესთან: ერთი სესია მოძრაობის შესწავლას დაუთმე, შემდეგში კი ნახე, როგორ ებმის ის ბრძოლას.

ამასთან, თუ ტელეფონზე ძირითადად სწრაფ, უშუალო ბრძოლას თამაშობ და გარემოს შესასწავლად გაჩერება არ გიყვარს, აქ არსებული მშვიდი հատվածები կարող են խიშპად იქცეს. ასეთ შემთხვევაში უფრო პირდაპირი არკადული მებრძოლი თამაში უკეთეს ტემპს მოგცემს. ხოლო მათთვის, ვისაც პერსონაჟის განვითარება, ხანგრძლივი ამბავი ან რთული მისიების ჯაჭვი სჭირდება, უფრო დიდი ღია სამყაროს თავგადასავალი ბუნებრივი არჩევანია. განსხვავება მხოლოდ მასშტაბში არ არის: ამ თამაშში სიამოვნება მოძრაობის რიტმისგან მოდის და არა სიუჟეტური პროგრესისგან.

ახალი მოთამაშისთვის კიდევ ერთი პრაქტიკული მიდგომაა, თავიდანვე არ შეაფასოს თამაში მხოლოდ იმით, რამდენად სწრაფად მიდის ბრძოლამდე. პირველ სესიაში ყურადღება მიაქციე, როდის გეხმარება სიმაღლის შეცვლა და როდის ჯობს მიწაზე დარჩენა. შემდეგი სესიისას იგივე მონაკვეთი სხვა გზით გაიარე. ასეთი შედარება გაჩვენებს, გიზიდავს თუ არა სივრცის დაუფლება; თუ ეს ცდა მოსაწყენად გეჩვენება, სავარაუდოდ, თამაშის ძირითადი ხიბლიც შენთვის საკმარისი არ იქნება.

საბოლოო შეფასება: სასიამოვნო იდეა მკაფიო შეზღუდვებით

ჩემი საბოლოო შეფასებით, თამაში ყველაზე კარგად მაშინ მუშაობს, როცა მას აღიქვამ როგორც მსუბუქ, მოქმედებით დატვირთულ ქალაქურ თავგადასავალს და არა სრულმასშტაბიან სუპერგმირულ სიმულაციას. მისი ძლიერი მხარეა გარემოს, გადაადგილებისა და ბრძოლის ერთ განწყობაში მოქცევა. ქალაქი გაძლევს სივრცეს, თოკი — მოძრაობის განსხვავებულ გზას, ხოლო დაპირისპირება — იმ მიზეზს, რატომ უნდა გააგრძელო წინსვლა.

მომეწონა, რომ თამაში მხოლოდ ბრძოლის ღილაკებზე არ არის აგებული. საუკეთესო მომენტები ჩემთვის მაშინ შეიქმნა, როცა წინასწარ შევარჩიე მარშრუტი, ქალაქის სიმაღლე გამოვიყენე და შემდეგ მოქმედებაში ჩავერთე. ეს პატარა გადაწყვეტილებები გამოცდილებას უფრო პირადს ხდის და აჩვენებს, რომ თამაშის მთავარი ხიბლი მხოლოდ ვიზუალურ იდეაში არ მთავრდება.

მისი შეზღუდვებიც აშკარაა. ყველას არ მოეწონება გადაადგილების მონაკვეთები, კონტროლის შესწავლის საჭიროება ან ის, რომ დიდი ქალაქი ყოველთვის არ ნიშნავს მუდმივად ახალ მოვლენას. თუ გინდა უწყვეტი ადრენალინი, ღრმა სიუჟეტი ან კონკურენტული მრავალმოთამაშიანი გამოცდილება, სხვა თამაში უკეთესი არჩევანი იქნება. აქ მთავარი სიამოვნება მოდის ქალაქის ატმოსფეროსა და გმირული მოძრაობის კომბინაციიდან.

Android 7.0-ის მხარდაჭერა თამაშს შედარებით ფართო მოწყობილობებისთვის ხელმისაწვდომს ხდის, ხოლო მიმდინარე 1.0.9 ვერსია მათთვის მარტივ საწყის წერტილს წარმოადგენს, ვინც ახლა ცდილობს. ასაკობრივი შეფასება 12+ ასევე გიჩვენებს, რომ ის უფრო მოზარდი აუდიტორიისთვის არის გათვლილი და არა ძალიან პატარა ბავშვებისთვის.

მე მას მეგობარს ვურჩევდი, თუ მას ქალაქში თავისუფალი გადაადგილება, მარტივი სუპერგმირული ფანტაზია და მოკლე მოქმედებითი სესიები მოსწონს. არ ვურჩევდი ადამიანს, რომელიც პირველივე წუთიდან ეძებს ღრმა სიუჟეტურ ჩართულობას ან სრულყოფილად გაპრიალებულ, დიდი ბიუჯეტის ალტერნატივას. თუ შენთვის მოძრაობა ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც ბრძოლა, ამ თამაშს ნამდვილად აქვს საკუთარი ხასიათი. სწორედ ეს ხასიათი — ქალაქის სივრცე, თოკით გადაადგილება, დაძაბულობისა და სიმშვიდის მონაცვლეობა — აქცევს მას სასიამოვნო საცდელ არჩევანად მძაფრსიუჟეტიან მობილურ თამაშებს შორის.